سيم تلفن كابل لاله زار
سيم تلفن
ساخت و ساز مقاوم در برابر زلزله، ساخت ساختمان يا سازه اي است كه بتواند در برابر لرزش ناگهاني زمين كه مشخصه زلزله است مقاومت كند و در نتيجه آسيب هاي سازه اي و مرگ و مير و جراحات انساني را به حداقل برساند. روش هاي ساخت و ساز مناسب براي اطمينان از برآورده شدن اهداف طراحي مناسب براي مقاومت در برابر زلزله مورد نياز است. روش هاي ساخت و ساز مي تواند به طور چشمگيري در سراسر جهان متفاوت باشد، بنابراين قبل از اين كه نتيجه گيري شود كه آيا يك طرح خاص مقاوم در برابر زلزله براي منطقه عملي و واقعي خواهد بود، بايد از روش هاي ساخت و ساز محلي و در دسترس بودن منابع آگاه بود.
يك تمايز اساسي بين طراحي يك ساختمان و روش هاي ساخت و ساز مورد استفاده براي ساخت آن ساختمان وجود دارد. طرح‌هاي پيشرفته‌اي كه براي مقاومت در برابر زلزله طراحي شده‌اند، تنها در صورتي مؤثر هستند كه از روش‌هاي ساخت و ساز مناسب در انتخاب محل، فونداسيون، اعضاي سازه‌اي و اتصالات اتصال استفاده شود. طرح‌هاي مقاوم در برابر زلزله معمولاً شكل‌پذيري (توانايي يك ساختمان براي خم شدن، تاب خوردن و تغيير شكل بدون فروريختن) را در ساختار و اعضاي سازه‌اي آن گنجانده‌اند. يك ساختمان شكل پذير زماني كه در معرض نيروهاي برشي افقي يا عمودي زلزله قرار مي گيرد، مي تواند خم شود و خم شود. ساختمان هاي بتني كه معمولاً شكننده هستند (شكستن نسبتاً آسان) مي توانند با افزودن آرماتورهاي فولادي شكل پذير شوند. در ساختمان هايي كه با بتن مسلح شده با فولاد ساخته مي شوند، هم فولاد و هم بتن بايد دقيقاً ساخته شوند تا به رفتار شكل پذيري مطلوب دست يابند.
خرابي هاي ساختمان در هنگام زلزله اغلب به دليل روش هاي ضعيف ساخت و ساز يا مصالح ناكافي است. در كشورهاي كمتر توسعه‌يافته، بتن اغلب براي دستيابي به مقاومت فشاري مورد نظر خود به درستي مخلوط، يكپارچه يا پخت نمي‌شود، بنابراين ساختمان‌ها به شدت مستعد شكست تحت بارگذاري لرزه‌اي هستند. اين مشكل اغلب با فقدان قوانين ساختماني محلي يا عدم وجود بازرسي و كنترل كيفيت بدتر مي شود.
خرابي هاي ساختمان نيز اغلب به كمبود مصالح مناسب و محلي در دسترس نسبت داده مي شود. به عنوان مثال، هنگامي كه يك ساختمان با بتن مسلح شده با فولاد طراحي مي شود، بسيار مهم است كه مقدار فولاد مورد استفاده براي كاهش هزينه ساختمان كاهش نيابد. چنين اقداماتي به طور قابل ملاحظه اي توانايي ساختمان را براي مقاومت در برابر نيروهاي ديناميكي زلزله تضعيف مي كند.
در شرايط عادي، ديوارها، ستون‌ها و تيرهاي ساختمان در درجه اول فقط بارهاي فشاري عمودي را تجربه مي‌كنند. اما در هنگام زلزله، بارگذاري جانبي و برشي رخ مي دهد كه منجر به ايجاد نيروهاي كششي و پيچشي بر عناصر سازه مي شود. اين نيروها منجر به تنش هاي زياد در گوشه هاي ساختمان و در سرتاسر اتصالات مختلف مي شود.
اتصالات ساختماني قوي در ساخت سازه‌اي كه در برابر بار برشي زلزله مقاومت مي‌كند، حياتي هستند. از آنجايي كه تنش در درزهاي بين ديوارها متمركز است، مهم است كه همه درزها به درستي آماده و تقويت شوند. اتصالات بتن نيز بايد به درستي فشرده و لنگر شوند تا به مقاومت مطلوب دست يابند. در مورد اتصالات بنايي تقويت نشده (درزهاي ملات مانند آنهايي كه در ساختمانهاي آجري يافت مي شود)، لنگر بين ديوارهاي مجاور اهميت ويژه اي دارد. هنگامي كه تمام اتصالات به خوبي به هم گره مي خورند، ساختمان به عنوان يك واحد يكپارچه عمل مي كند و نيروهاي زلزله را قادر مي سازد بدون شكست فاجعه بار از يك بخش به بخش بعدي منتقل شوند.
برچسب: ،
ادامه مطلب
